Teksten tellen bij Tarantino

Kill Bill graffiti - duncan c - (CC BY-NC 2.0) https://flic.kr/p/b5U6zp

En toen vond Time magazine het wel een goed idee om Tarantino’s films er eens bij te pakken, en te tellen of vrouwen wel genoeg aan het woord zijn.

Ik heb films gekeken puur voor beeld, alleen voor audio, op montage, maar nog nooit op tellen van gender-tekstjes. Wat een treurige ochtend moet dat zijn geweest.

Op het kantoor van Time. De dappere zinnentellers, latte erbij, en dan Tarantino’s films op DVD. Want de scripts alleen, nee dat is niet fanatiek genoeg:

For example, in the Reservoir Dogs script, there is a waitress who has a few lines in the famous diner opening scene, but in the actual scene, the waitress seems to have been cut entirely…

Zomaar een stuk uit zijn eigen film knippen?

En zo ging de telploeg verder. “Ja hoor, weer een man.” Even balend door de vrouwelijke hoofdrollen van Death Proof heen, maar dan heerlijk outragen bij Django.

Ik zou het ’s avonds thuis niet durven vertellen.

Ik heb zo’n vermoeden dat Time Magazine deze equality fact check ook niet overal met gerust hart gaat inzetten.

Of gaan ze ook vrouwelijke zinnetjes tellen in gevangenissen? (92.9% man in VS)

Misschien even turven tussen dakdekkers in de zomer, is dat wel gelijk?

Gaat het social justice warriors telteam anders soms even langs bij militairen in pakweg Afghanistan, zijn daar wel genoeg vrouwen die mooie volzinnen ten berde brengen?

Equity dorst- oftewel opgelegde gelijke uitkomst, is fruit picking van het onzuiverste water.

Het is de ideologie die TU Eindhoven per direct alleen vrouwelijke medewerkers doet aannemen op wetenschappelijke posities.

Voor deze mensen is discrimineren voor de goede zaak geen discrimineren, dat heet herstellen.

De hele geschiedenis volledig op de genderschop? Dat is geen Stalinistische invalshoek, dat is corrigeren.

Het is steeds het probleem met deze equity tests, waarbij equality of outcome langs de intersectionele meetlat wordt gelegd om om op een exacte 50/50 uit te komen.

Dus niet hup, gelijke kansen, equality of opportunity voor iedereen, nee gelijkheid van uitkomst.

Orwelliaans.

En dan ook juist Tarantino aanpakken. De legendarische filmmaker die met z’n poten op de schouders van de grote cineasten staat, een echte auteur met ballen dien ook nog de massa entertaint, kom daar nog maar eens om in deze verschraalde Hollywood tijden. Zijn nieuwste film, Once upon a time in Hollywood, is bij de box office een van de zeldzame originele werken naast zielloze remakes, spin-offs en superhelden, o sorry, heldinnen.

Waarom gaat Time daar niet eens tellen, hoeveel woorden er überhaupt worden uitgesproken? Om juist Tarantino, koning van de dialoog, woordensmid met encedyclopische filmkennis, aan te pakken op deze SJW kruistocht, het slaat het plankje weer zo mis.

Maar te verwachten natuurlijk, dat sowieso, Tarantino maakte al zijn films tot deze immers samen met Harvey Weinstein. Brothers in crime. En de opheffertjes zijn nu eenmaal niet vies van een beetje guilt by association.

Dus gaan ze woorden tellen.

Ik kan me moeilijk een treuriger sign of the times indenken dan een groep jongelui die zinnetjes gaan tellen van Tarantino’s films.

Hier zijn we dus aanbeland.

Niet met z’n allen filmmaken, zoals het geweldige A decade under the influence zo magistraal laat zien, wanneer de counterculture jaren 60’s het rigide studiosysteem opduwden en jonge gasten cash en cameras kregen om Easy Riders, Godfathers en Mean Streets, films maken waar Tarantino als een van de weinigen de spirit nog van in leven houdt, nee….

zinnetjes tellen…

Identity politics in optima forma.

Blind als ze zijn, zullen ze ook wel niet inzien dat Jacky Brown, een Shosjanna en de Death Proof 3 vrouwelijke rollen met meer dynamiek zijn dan de meeste “vrouwvriendelijke” films. Maar ok.

En de gekte houdt niet op, om het doodeenvoudige feit dat het aantal categorieën eindeloos is. Of dacht je dat films nu niet ook geteld gaan worden op het aantal gays?

Trans.

Midgetgrappen.

Het wachten is nu op een remake van Tarantino’s oeuvre – women only. Carice van Houten en Halina Reijn als Travolta en Jackson. Donny the bear jew, ik denk aan Amy Schumer. Of fat shame ik me nou een column uit hier?

Identity politics en zijn post-moderne op Marxisme geïnspireerde ideologie dendert maar door. Het patriarchaat, de door mannen gedomineerde cultuur van oppressors en onderdrukten, moet en zal om.

Gif.

Die Marx, was dat trouwens geen man?

ps, gaat zien